|
|
|
Cum Nimis Absurdum Bulle von Papst
Paul IV
CUM NIMIS ABSURDUM
Leges et ordinationes
a iudaeis in Statu Ecclesiastico degentibus observandae
Paulus episcopus servus servorum Dei, ad futuram rei memoriam.
Cum nimis absurdum et
inconveniens existat ut iudaei, quos propria culpa perpetuae servituti
submisit, sub praetextu quod pietas christiana illos receptet et eorum
cohabitationem sustineat, christianis adeo sint ingrati, ut, eis pro
gratia, contumelian reddant, et in eos, pro servitute, quam illis
debent, dominatum vendicare procurent: nos, ad quorum notitiam nuper
devenit eosdem iudaeos in alma Urbe nostra e nonnullis S.R.E.
civitatibus, terris et locis, in id insolentiae prorupisse, ut non solum
mixtim cum christianis et prope eorum ecclesias, nulla intercedente
habitus distincione, cohabitare, verum etiam domos in nobilioribus
civitatum, terrarum et locorum, in quibus degunt, vicis et plateis
conducere, et bona stabilia comparare et possidere, ac nutrices et
ancillas aliosque servientes christianos mercenarios habere, et diversa
alia in ignominiam et contemptum christiani nominis perpetrare
praesumant, considerantes Ecclesiam Romanam eosdem iudaeos tolerare in
testimonium verae fidei christianae et ad hoc, ut ipsi, sedis
Apostolicae pietate et benignate allecti, errores suos tandem
recognoscant, et ad verum catholicae fidei lumen pervenire satagant, et
propterea convenire ut quamdiu in eorum erroribus persistunt, effectu
operis recognoscanti se servos, christianos vero liberos per Iesum
Christum Deum et Dominum nostrum effectos fuisse, iniquumque existere ut
filii liberae filiis famulentur ancillae.
§ 1. Volentes in priemissis,
quantum cum Deo possumus, salubriter providere, hac nostra perpetuo
valitura constitutione sancimus quod de cetero perpetuis futuris
temporibus, tam in Urbe quam in quibusvis aliis ipsius Romanae Ecclesia
civitatibus, terris et locis, iudaei omnes in uno et eodem, ac si ille
capax non fuerit, in duobus aut tribus vel tot quot satis sint,
contiguis et ab habitationibus christianorum penitus seiunctis, per nos
in Urbe et per magistratus nostros in aliis civitatibus, terris et locis
praedictis designandis vicis, ad quos unicus tantum ingressus pateat, et
quibus solum unicus exitus detur, omnino habitent.
§ 2. Et in singulis civitatibus,
terris et locis in quibus habitaverint, unicam tantum synagogam in loco
solito habeant, nec aliam de novo construere, aut bona immobilia
possidere possint. Quinimmo omnes eorum synagogas, praeter unam tantum,
demoliri et devastare. Ac bona immobilia, qua ad praesens possident,
infra tempus eis per ipsos magistratus praesignandum, christianis
vendere.
§ 3. Et ad hoc ut pro iudaeis
ubique dignoscantur, masculi biretum, foeminae vero aliud signum patens,
ita ut nullo modo celari aut abscondi possint, glauci coloris, palam
deferre teneantur et adstricti sint; nec super non delatione bireti aut
alterius signi huiusmodi, praetextu cuiusvis eorum gradus vel
priaeminentiae seu toierantiae excusari, aut per eiusdem Ecclesiae
camerarium vel Camerae Apostolicae clericos, seu alias illi praesidentes
personas, aut Sedis Apostolicae legatos vel eorum vicelegatos quovis
modo dispensari aut absolvi possint.
§ 4. Nutrices quoque seu
ancillas aut alias utriusque sexus servientes christianos habere, vel
eorum infantes per mulieres christianas lactari aut nutriri facere.
§ 5. Seu dominicis vel aliis de
praecepto Ecclesiae festis diebus in publico laborare aut laborari
facere. § 6. Seu christianos quoquo modo gravare, aut contractus fictos
vel simulatos celebrare.
§ 7. Seu cum ipsis christianis
ludere aut comedere vel familiaritatem seu conversationem habere
nullatenus praesumant.
§ 8. Nec in libris rationum et
computorum, quae cum christianis pro tempore habebunt, aliis, quam
latinis literis et alio quam vulgari italico sermone, uti possint, et si
utantur, libri huiusmodi contra christianos nullam fidem faciant.
§ 9. Iudaei quoque praefati sola
arte strazzariae, seu cenciariae (ut vulgo dicitur) contenti, aliquam
mercaturam frumenti vel hordei, aut aliarum rerum usui humano
necessariarum facere.
§ 10. Et qui ex eis medici
fuerint, etiam vocati et rogati, ad curam christianorum accedere aut
illi interesse nequeant.
§ 11. Nec se a pauperibus
christianis dominos vocari patiantur.
§ 12. Et menses in eorum
rationibus et computis ex triginta diebus completis omnino conficiant,
et dies, qui ad numerum triginta non ascenderint, non pro mensibus
integris, sed solum pro tot diebus quot in effectu fuerint, computentur,
et iuxta ipsorum dierum numerum et non ad rationem integri mensis eorum
credita exigant. Ac pignora, eis pro cautione pecuniarum suarum pro
tempore consignata, nisi transactis prius a die, quo illa eis data
fuerint, decem et octo integris mensibus, vendere nequeant, et postquam
menses praedicti effluxerint, si ipsi iudaei pignora huiusmodi
vendiderint, omnem pecuniam, quae eorum credito superfuerit, domino
pignorum consignare.
§ 13. Et statua civitatum,
terrarum et locorum, in quibus pro tempore habitaverint, favorem
christianorum concernentia, inviolabiliter observata etiam teneantur.
§ 14. Et si circa praemissa in
aliquo quomodolibet defecerint, iuxta qualitatem deiicti, in Urbe per
nos seu vicarium nostrum, aut alios a nobis deputandos, ac in
civitatibus, terris et iocis praedictis per eosdem magistratus, etiam
tamquam rebelles et criminis lesae maiestatis rei, ac toto populo
christiano diffidati,. nostro et ipsorum vicarii, ac deputandorum et
magistratuum arbitrio puniri possint.
§ 15. Non
obstantibus
constitutionibus et
ordinationibus
apostolicis, ac
quibusvis tolerantiis
seu privilegiis
et indultis
apostolicis eisdem
iudaeis per
quoscumque Romanos
Pontifices
praedecessores nostros
ac Sedem
praedictam aut
illius legatos,
vel ipsius
Romanae Ecclesiae
camerarios et
Camerae Apostolicae
clericos, seu
alios illius
praesidentes, sub
quibuscumque tenoribus
et formis,
ac cum
quibusvis, etiam
deregatoriarum
derogatoriis, aliisque
efficacioribus et
insolitis clausulis,
nec non
irritantibus et
alμμs decretis,
etiam motu
proprio et
ex certa
scientia ac
de apostolicae
potestatis plenitudine
concessis, ac
etiam iteratis
vicibus approbatis
et innovatis,
quibus omnibus,
etiamsi, pro
illorum sufficienti
derogatione, de
eis eorumque
totis tenoribus
specialis, specifica,
expressa et
individua ac
de verbo
ad verbum,
non autem
per ciausulas
generales idem
importantes, mentio,
seu quaevis
alia expressio
habenda, aut
aliqua exquisita
forma servanda
esset, tenores
huiusmodi, ac
si de
verbo ad
verbum, nihil
penitus omisso,
et forma
in illis
tradita observata
inserti forent,
praesentibus pro
sufficienter expressis
habentes, illis
alias in
suo robore
permansuris, hac
vice dumtaxat
specialiter et
expresse derogamus,
ceterisque contrariis
quibuscumque.
Datum romae apud S.Marcum anno
Incarnationis Domicae, millesimo quingentesimo quingentesimo quinto,
Pridie idus Julii, Pont. nostri, anno I.
14 luglio 1555
|
